Ποια παιδιά; Εθίστηκαν στο διαδίκτυο παππούδες και γιαγιάδες!

Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους, φέρνοντας τα ψηφιακά παιχνίδια στο επίκεντρο της καθημερινότητας για όλες τις ηλικίες. Αν και συχνά θεωρούνται μια αθώα μορφή ψυχαγωγίας, σε ορισμένες περιπτώσεις η υπερβολική ενασχόληση μπορεί να επηρεάσει βαθύτερα την ψυχολογία και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Ιδιαίτερα στις μεγαλύτερες ηλικίες, όπου ζητήματα όπως η μοναξιά, η απώλεια και η συναισθηματική διαχείριση γίνονται πιο έντονα, τα παιχνίδια ενδέχεται να λειτουργούν όχι μόνο ως διασκέδαση αλλά και ως μηχανισμός αποφυγής.

Σύμφωνα με τη Δρ Annalisa Barbieri, η μητέρα της στα 70 της χρόνια περνά μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια, όπως το Tetris, διάφορες εκδοχές πασιέντζας και άλλα παρόμοιου τύπου παιχνίδια. Η ενασχόλησή της αυτή ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1990, όταν η οικογένεια απέκτησε τον πρώτο υπολογιστή. Σταδιακά, με την εξέλιξη της τεχνολογίας, μετακινήθηκε από τον επιτραπέζιο υπολογιστή στο laptop και πλέον στο κινητό της .

Αρχικά, τα παιδιά της αντιμετώπιζαν αυτή τη συνήθεια με χιούμορ. Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων συνειδητοποίησαν ότι η συνεχής ενασχόληση με τα παιχνίδια είχε επηρεάσει τη σχέση τους μαζί της. Η μητέρα δεν ήταν ποτέ συναισθηματικά διαθέσιμη, ενώ ακόμη και σήμερα, όταν βρίσκονται μαζί, έχει σχεδόν πάντα το κινητό στο χέρι, παίζοντας, χωρίς να δίνει την πλήρη προσοχή της. Η συμπεριφορά αυτή επεκτείνεται και σε άλλα μέλη της οικογένειας, έχοντας πλέον μετατραπεί σε ένα είδος «οικογενειακού αστείου».

Μετά τον θάνατο του συζύγου της πριν από τέσσερα χρόνια, η κατάσταση φαίνεται να έχει επιδεινωθεί. Περνά ατελείωτες ώρες στο σπίτι παίζοντας, συχνά χρησιμοποιώντας περισσότερες από μία συσκευές ταυτόχρονα. Παρά τις ανησυχίες που έχουν εκφραστεί, η ίδια υποβαθμίζει το ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι η συνήθεια αυτή δεν προκαλεί κάποιο πρόβλημα. Ωστόσο, υπάρχει η αίσθηση ότι τα παιχνίδια λειτουργούν ως μηχανισμός αποφυγής δύσκολων συναισθημάτων, όπως το πένθος, το οποίο αρνείται να συζητήσει ή να επεξεργαστεί.

Η ψυχοθεραπεύτρια Rebecca Harris, διευθύντρια του National Centre for Gaming Disorders, επισημαίνει ότι τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι σπάνιες σε μεγαλύτερες ηλικίες. Σύμφωνα με την ίδια, οι εθισμοί συχνά ξεκινούν ως στρατηγικές αντιμετώπισης, οι οποίες όμως μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο. Θέτει, μάλιστα, το ερώτημα αν η συναισθηματική απόσταση της μητέρας υπήρχε ήδη πριν την εισαγωγή της τεχνολογίας στη ζωή της οικογένειας.

Ένα βασικό ζήτημα είναι ο στόχος των παιδιών: επιθυμούν να βοηθήσουν τη μητέρα τους, να έρθουν πιο κοντά της ή και τα δύο; Σε κάθε περίπτωση, η προσέγγιση πρέπει να γίνει με κατανόηση και ενσυναίσθηση, καθώς τα παιχνίδια καλύπτουν μια ανάγκη για τη μητέρα και ενδέχεται να αντιδράσει αμυντικά. Ίσως μια πιο αποτελεσματική στρατηγική θα ήταν να εστιάσουν λιγότερο στο ίδιο το gaming και περισσότερο στη δημιουργία κοινών εμπειριών και ποιοτικού χρόνου μαζί της.

Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ότι όλοι οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους διαφυγής από την καθημερινότητα, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο αποδεκτούς. Αν η συμπεριφορά αυτή δεν προκαλεί σοβαρή βλάβη, μπορεί να θεωρηθεί ένας σχετικά ακίνδυνος τρόπος διαχείρισης. Ωστόσο, αν εμπλέκεται οικονομικός τζόγος, τότε το ζήτημα γίνεται πιο σοβαρό.

Παράλληλα, η πλήρης απομάκρυνση αυτής της συνήθειας ίσως δεν είναι η λύση, καθώς τα υποκείμενα συναισθήματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν και πιθανόν να εκφραστούν με άλλους τρόπους. Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία για μια ουσιαστική σχέση με τη μητέρα είναι απολύτως κατανοητή. Ο φόβος ότι η αποφυγή των συναισθημάτων μπορεί να έχει συνέπειες στο μέλλον ίσως αντανακλά και μια βαθύτερη ανησυχία: ότι αν δεν αντιμετωπιστεί η κατάσταση τώρα, μπορεί να υπάρξει μελλοντική μεταμέλεια.

Απολαμβάνετε το περιεχόμενο μας? Εγγραφείτε στο newsletter μας!

Συμπερασματικά, η κατάσταση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, κατανόηση και διάθεση για ουσιαστική επικοινωνία, με στόχο όχι μόνο την αντιμετώπιση της συμπεριφοράς, αλλά κυρίως την ενίσχυση της ανθρώπινης σχέσης.