Είναι το πένθος για κατοικίδιο εξίσου οδυνηρό με την ανθρώπινη απώλεια;

Το πένθος μετά την απώλεια ενός κατοικιδίου μπορεί να είναι εξίσου βαθύ, επώδυνο και μακροχρόνιο όπως με την απώλεια ενός ανθρώπου, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα από το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία φέρνει στο προσκήνιο τη διαταραχή του παρατεταμένου πένθους.

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS One, έδειξε ότι σημαντικός αριθμός ιδιοκτητών κατοικίδιων εμφάνισε συμπτώματα παρατεταμένου πένθους (Prolonged Grief Disorder – PGD) μετά τον θάνατο του ζώου συντροφιάς του.

Πόνος αντίστοιχος με την απώλεια ανθρώπου 

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Euronews, η έρευνα βασίστηκε σε δείγμα 975 ενηλίκων στο Ηνωμένο Βασίλειο και διαπίστωσε ότι σχεδόν ένας στους τρεις συμμετέχοντες είχε βιώσει τον θάνατο κατοικιδίου.

Από αυτούς, το 7,5% πληρούσε τα διαγνωστικά κριτήρια για το παρατεταμένο πένθος, ποσοστό σχεδόν ταυτόσημο με εκείνο ατόμων που είχαν χάσει στενό φίλο (7,8%).

Τα ποσοστά PGD (Prolonged Grief Disorder) μετά την απώλεια παππούδων ήταν στο 8,3%, αδελφών στο 8,9%, ενώ συντρόφου (9,1%) ήταν ελαφρώς ψηλότερα.

Τα σαφώς αυξημένα ποσοστά εμφανίστηκαν σε περιπτώσεις απώλειας γονέα (11,2%) ή παιδιού (21,3).

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το εύρημα ότι λίγο περισσότερο από ένας στους πέντε συμμετέχοντες που είχαν χάσει τόσο ένα αγαπημένο κατοικίδιο όσο και ένα κοντινό τους πρόσωπο, δήλωσαν ότι η απώλεια του κατοικίδιου ήταν η πιο οδυνηρή εμπειρία.

Η ψυχολογική διάσταση της απώλειας κατοικιδίου 

Σύμφωνα με τη μελέτη, πολλοί ιδιοκτήτες κατοικίδιων βιώνουν έντονα συναισθήματα θλίψης, τα οποία συχνά συνοδεύονται από ντροπή, αμηχανία και κοινωνική απομόνωση, καθώς αισθάνονται ότι το περιβάλλον τους δεν αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της απώλειας τους.

Η διαταραχή παρατεταμένου πένθους χαρακτηρίζεται από έντονη λαχτάρα για τον αποβιώσαντα, βαθιά απελπισία, συναισθηματικό μούδιασμα, δυσκολία κοινωνικής επαφής και αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων.

Πολλοί άνθρωποι αναφέρουν επίσης την αίσθηση ότι ένα κομμάτι του εαυτού τους έχει χαθεί.

Συνολικά οι ερευνητές εκτίμησαν ότι περίπου μία στις δώδεκα περιπτώσεις παρατεταμένου πένθους στο Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να αποδοθεί στο θάνατο κατοικιδίου.

Έκκληση για αλλαγή των κλινικών κριτηρίων 

Ο καθηγητής ψυχολογίας και συγγραφέας της μελέτης, κ. Philip Hyland τόνισε ότι τα ευρήματα αποδεικνύουν πως το πένθος για κατοικίδιο μπορεί να είναι κλινικά σημαντικό και να μην διαφέρει ουσιαστικά από τον πένθος για ανθρώπινη απώλεια.

Όπως σημείωσε, ο αποκλεισμός της απώλειας κατοικιδίου από τα διαγνωστικά κριτήρια της PGD, ενδέχεται να στερεί από πολλούς ανθρώπους την πρόσβαση σε κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη, ακόμη και όταν πληρούν όλα τα υπόλοιπα κριτήρια διάγνωσης.

Απολαμβάνετε το περιεχόμενο μας? Εγγραφείτε στο newsletter μας!

«Η απόφαση να μην αναγνωρίζεται η απώλεια κατοικιδίου ως πιθανή αιτία παρατεταμένου πένθους δεν είναι μόνο επιστημονικά αβάσιμη, αλλά και κοινωνικά αναίσθητη», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Hyland.

Της Τζούλιας Σουππουρή