Μητέρες Millennials: Γιατί νιώθουν ότι φτάνουν στα όριά τους

Υψηλές απαιτήσεις, εργασία που συνεχίζεται και μετά το ωράριο, συνεχής σύγκριση μέσω των κοινωνικών δικτύων και η αίσθηση ότι πρέπει να τα κάνουν όλα σωστά. Για πολλές μητέρες της γενιάς των Millennials, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε μια διαρκή προσπάθεια να ανταποκριθούν σε ολοένα περισσότερους ρόλους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του TODAY.com, αρκετές γυναίκες αυτής της γενιάς περιγράφουν μια νέα μορφή «κρίσης μέσης ηλικίας», όχι με την παραδοσιακή έννοια, αλλά ως μια περίοδο έντονης επανεξέτασης της ζωής, των προτεραιοτήτων και των προσδοκιών τους.

Η θεραπεύτρια Allie McQuaid, γνωστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως «Millennial Mom Therapist», περιγράφει τη σύγχρονη γονεϊκότητα ως μια συνεχή προσπάθεια παρακολούθησης κάθε αναπτυξιακού σταδίου, διαχείρισης των συναισθημάτων των παιδιών, οργάνωσης εμπειριών και αναζήτησης της «σωστής» επιλογής για σχεδόν τα πάντα.

Περισσότερες απαιτήσεις, ίδια υποστήριξη

Οι προηγούμενες γενιές γονέων βασίζονταν συχνότερα στην οικογένεια, στον παιδίατρο και σε έναν μικρό αριθμό πηγών ενημέρωσης.

Σήμερα, οι γονείς έχουν στη διάθεσή τους συμβούλους θηλασμού, εφαρμογές παρακολούθησης του μωρού, έξυπνες συσκευές, ειδικούς στο διαδίκτυο και ατελείωτο περιεχόμενο στα κοινωνικά δίκτυα.

Η πληθώρα πληροφοριών, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα και λιγότερο άγχος. Αντίθετα, μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι κάθε γονεϊκή απόφαση πρέπει να είναι πλήρως μελετημένη και «βελτιστοποιημένη».

Η συγγραφέας και δημιουργός podcast Kate Kennedy εκτιμά ότι οι Millennials έχουν ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες σχετικά με το τι σημαίνει να είναι κάποιος «καλή μητέρα».

Την ίδια στιγμή, πολλές γυναίκες απέκτησαν παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία, μετακόμισαν μακριά από τις οικογένειές τους και διαθέτουν μικρότερο άμεσο δίκτυο υποστήριξης.

Έτσι, το παραδοσιακό «χωριό» που βοηθούσε στην ανατροφή ενός παιδιού έχει σε πολλές περιπτώσεις αντικατασταθεί από ένα «χωριό επί πληρωμή», με βρεφονηπιοκόμους, babysitters και εξωτερικές υπηρεσίες.

Η εργασία δεν τελειώνει όταν κλείνει το γραφείο

Μια ακόμη σημαντική διαφορά είναι ότι η τεχνολογία έχει κάνει τα όρια μεταξύ εργασίας και οικογενειακής ζωής πολύ πιο ασαφή.

Η Alexa Carman, εργαζόμενη μητέρα δύο παιδιών, περιγράφει τον εαυτό της ως μια «υψηλής λειτουργικότητας εργαζόμενη μητέρα»: προς τα έξω φαίνεται οργανωμένη και αποτελεσματική, όμως στο παρασκήνιο αισθάνεται συχνά ότι προσπαθεί απλώς να κρατήσει τα πάντα υπό έλεγχο.

Ένα άρρωστο παιδί μπορεί να σημαίνει διακοπή της εργασίας μέσα στην ημέρα και επιστροφή στον υπολογιστή αργά το βράδυ, αφού τα παιδιά κοιμηθούν.

Αυτή η αδυναμία πραγματικής αποσύνδεσης από την εργασία μπορεί να εντείνει την ψυχική και σωματική εξάντληση.

Η «αόρατη» ψυχική επιβάρυνση

Σύμφωνα με τη McQuaid, το ψυχολογικό φορτίο της μητρότητας έχει αυξηθεί σημαντικά.

Πέρα από τη φροντίδα και την ασφάλεια του παιδιού, πολλές μητέρες αισθάνονται ότι πρέπει να παρακολουθούν συνεχώς την ανάπτυξή του, να διαχειρίζονται τα συναισθήματά του, να οργανώνουν δραστηριότητες, να ερευνούν κάθε απόφαση και να είναι διαρκώς διαθέσιμες.

Ακόμη και οι στιγμές κατά τις οποίες παλαιότερα ένας γονιός μπορεί απλώς να καθόταν ενώ το παιδί έπαιζε, σήμερα συχνά γεμίζουν με δουλειές, οργάνωση, καθάρισμα ή άλλες υποχρεώσεις.

Η συνεχής ανάγκη για παραγωγικότητα μπορεί να κάνει την ξεκούραση να μοιάζει ακόμη και με κάτι για το οποίο πρέπει κανείς να αισθάνεται ενοχές.

Μια διαφορετική «κρίση μέσης ηλικίας»

Για ορισμένες γυναίκες, η συσσωρευμένη πίεση οδηγεί σε βαθύτερα ερωτήματα.

Η ζωή που έχτισαν με μεγάλη προσπάθεια μπορεί ξαφνικά να μη μοιάζει πλέον συμβατή με όσα πραγματικά θέλουν.

Η σύγχρονη κρίση μέσης ηλικίας, όμως, δεν εκφράζεται απαραίτητα μέσα από δραματικές αποφάσεις.

Μπορεί να εμφανίζεται ως ατελείωτη περιήγηση στα κοινωνικά δίκτυα, συζητήσεις με φίλες, φαντασιώσεις για μια διαφορετική καθημερινότητα ή σκέψεις για αλλαγή καριέρας και τρόπου ζωής.

Για τις μητέρες, μια ριζική αλλαγή είναι συχνά δυσκολότερη, καθώς υπάρχουν παιδιά και οικογενειακές ευθύνες που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

«Είναι υπερβολικά πολλά για οποιονδήποτε»

Η McQuaid προτείνει ως πρώτο βήμα την αναγνώριση ότι οι απαιτήσεις μπορεί πράγματι να είναι υπερβολικές.

Όταν κάποιος προσπαθεί να ανταποκριθεί σε μη ρεαλιστικά πρότυπα, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να αισθάνεται ότι αποτυγχάνει.

Η ίδια ενθαρρύνει τις μητέρες να ζητούν βοήθεια ακόμη και σε μικρά πράγματα, να συζητούν με τον σύντροφό τους για την «αόρατη εργασία» που αναλαμβάνουν καθημερινά και, όπου είναι δυνατόν, να μοιράζουν πιο δίκαια τις ευθύνες.

Σημαντική θεωρεί επίσης τη διαχείριση των κοινωνικών δικτύων. Η επιλογή περιεχομένου που είναι υποστηρικτικό, χρήσιμο ή θετικό μπορεί να περιορίσει τη συνεχή σύγκριση με εξιδανικευμένες εικόνες άλλων οικογενειών.

Να μη χάνεται η χαρά

Μέσα στη συζήτηση για την εξάντληση, το άγχος και τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, υπάρχει ένα στοιχείο που συχνά παραλείπεται: η χαρά.

Η Kennedy παραδέχεται ότι πριν γίνει μητέρα είχε επηρεαστεί έντονα από διαδικτυακό περιεχόμενο που παρουσίαζε τη γονεϊκότητα ως μια ατελείωτη και εξουθενωτική δοκιμασία.

Αργότερα συνειδητοποίησε ότι η θετική πλευρά της εμπειρίας εμφανίζεται λιγότερο συχνά στις συζητήσεις, όχι επειδή δεν υπάρχει, αλλά επειδή είναι πιο δύσκολο να αποτυπωθεί σε μια ανάρτηση ή ένα σύντομο βίντεο.

Απολαμβάνετε το περιεχόμενο μας? Εγγραφείτε στο newsletter μας!

Η πρόκληση για πολλές μητέρες Millennials φαίνεται τελικά να είναι η εξεύρεση μιας πιο βιώσιμης ισορροπίας: λιγότερη πίεση για τελειότητα, περισσότερη υποστήριξη και χώρος όχι μόνο για τις ευθύνες, αλλά και για την προσωπική ζωή και τη χαρά της γονεϊκότητας.