Καταγγελία για την αντιμετώπιση καρκινοπαθούς με σοβαρή λοίμωξη στις Πρώτες Βοήθειες

04 September 2026, 13:02

Καταγγελία για τον χειρισμό περιστατικού καρκινοπαθούς σε επείγουσα κατάσταση φέρνει στο προσκήνιο ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση ογκολογικών ασθενών που χρειάζονται άμεση νοσηλεία.

Ο ασθενής, ο οποίος υποβαλλόταν σε χημειοθεραπεία, μεταφέρθηκε στις Πρώτες Βοήθειες με σοβαρά συμπτώματα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει η θυγατέρα του, αρχικά παρουσιάστηκαν δυσκολίες στην εξασφάλιση κλίνης σε ογκολογική μονάδα.

Με βάση την καταγγελία, οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρή λοίμωξη στους πνεύμονες, αυξημένους δείκτες φλεγμονής και χαμηλό κορεσμό οξυγόνου.

Το Γενικό Νοσοκομείο φέρεται να επικοινώνησε με το Γερμανικό Ογκολογικό Ινστιτούτο για πιθανή μεταφορά του ασθενούς, χωρίς, σύμφωνα με τη συγγενή του, να υπάρξει άμεση ανταπόκριση, παρά τις επανειλημμένες τηλεφωνικές προσπάθειες της οικογένειας.

Όπως υποστηρίζει η ίδια, η οικογένεια ενημερώθηκε αρχικά ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο κρεβάτι και ότι ο ασθενής θα μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι και να νοσηλευθεί την επόμενη ημέρα.

Η συγγενής αναφέρει ότι ζήτησε να αναλάβει κάποιος εγγράφως την ευθύνη για την επιστροφή του, χωρίς, όπως υποστηρίζει, να γίνει κάτι τέτοιο.

Τελικά, αποφασίστηκε ο ασθενής να παραμείνει στο νοσοκομείο, ενώ κλήθηκε ογκολόγος και ξεκίνησε άμεσα αντιβιοτική αγωγή.

Σε ανάρτησή της, η θυγατέρα του ασθενούς διερωτάται: «Έπρεπε να φωνάξω για να γίνει το αυτονόητο;».

Η οικογένεια ζητά απαντήσεις από τους αρμόδιους και ειδικότερα από το Υπουργείο Υγείας και το Γερμανικό Ογκολογικό Ινστιτούτο, ζητώντας να διευκρινιστεί τι ακριβώς συνέβη, ποια πρωτόκολλα εφαρμόζονται για τη διαχείριση ογκολογικών ασθενών σε επείγουσες καταστάσεις και κατά πόσο αυτά τηρήθηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ακολουθεί η αυτούσια ανάρτηση:

Χθες στις 5:00 το απόγευμα ο πατέρας μου, καρκινοπαθής και σε χημειοθεραπεία, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στις Πρώτες Βοήθειες. Δεν μπορούσε να περπατήσει, δυσκολευόταν να αναπνεύσει και ένιωθε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρή λοίμωξη στους πνεύμονες, ενώ το οξυγόνο του είχε πέσει.

Το Γενικό Νοσοκομείο επικοινώνησε με το Γερμανικό Ογκολογικό για μεταφορά του. Περιμέναμε δύο ώρες. Κανένας δεν επικοινώνησε. Εγώ τηλεφώνησα 17 φορές. Ο θείος μου άλλες τόσες. Κανένας δεν απαντούσε.

Και τελικά η απάντηση ήταν:

«Δεν υπάρχει κρεβάτι. Πάρτε τον σπίτι και αύριο θα τον νοσηλεύσουμε.»

Έναν άνθρωπο με καρκίνο, σε χημειοθεραπεία, με CRP 160, λοίμωξη στους πνεύμονες, χαμηλό οξυγόνο και αδυναμία να σταθεί στα πόδια του.

Τότε βγήκα εκτός εαυτού.

«Θα μου υπογράψεις τώρα ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη αν τον πάρω σπίτι;»

Δεν υπέγραψε.

Και ξαφνικά… «κρατήστε τον ασθενή μέχρι αύριο το πρωί».

ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ..ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ, τους ήδη ταλαιπωρημενους ψυχικά κ σωματικά...

Κάλεσαν ογκολόγο.

Και ο γιατρός των Πρώτων Βοηθειών είπε το αυτονόητο:

«Δεν μπορώ να αφήσω αυτόν τον άνθρωπο να πάει σπίτι με λοίμωξη στους πνεύμονες.»

Του ξεκίνησε αντιβίωση και αποφασίστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο.

Και εγώ έχω μία μόνο ερώτηση:

Έπρεπε να φωνάξω για να γίνει το αυτονόητο;

Έπρεπε να απαιτήσω να μου υπογράψουν ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Έπρεπε να γίνω «η δύσκολη» για να προστατεύσω τον πατέρα μου;

Για ακόμη μία φορά, εγώ επέμενα να πάει στο νοσοκομείο. Για ακόμη μία φορά, εγώ δεν δέχτηκα το «πάρτε τον σπίτι».

Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ:

Αν δεν υπήρχε κάποιος να φωνάξει για εκείνον, ποιος θα φώναζε;